Fryderyk Engels

Jednocześnie z Marksem szeroką działalność naukową rozwijał Fryderyk Engels (1820—1805). Najwartościowsze jego prace ekonomiczne to: Za-
rys krytyki ekonomii politycznej (tłum. pol. 1905), Położenie klasy robo-
tniczej w Anglii (1845 r. tłum. pol. 1952), Manifest komunistyczny (1848 r.
wspólnie z Marksem), Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i pań-
stwa (1884 r. tłum. poL 1885), Anty-Dukring (1878 r. tłum. pol. 1948) oraz
obszerna korespondencja.

Lenin a proletariat

Po zwycięstwie proletariatu w Rosji Lenin - obok działalności prak-
tycznej - poświęcał dużo uwagi kształtowaniu się form socjalistycznego spo-
sobu produkcji. Na wniosek Lenina w 1020 r. VIII Zjazd Rad uchwalił
plan odbudowy i przebudowy gospodarki narodowej, oparty na rozwoju
elektryfikacji. Szczególny nacisk kładł na zagadnienie sojuszu robotni-
czo-chłopskiego, dążył do stworzenia form gospodarowania na wsi, które
zbliżyłyby chłopa do socjalizmu (leninowski plan spółdzielczy).

Niemieckie kierunki historyczne w ekonometrii.

Kierunek historyczny powstał w Niemczech jako krytyka ekonomii kla-
sycznej. Prekursorami tego kierunku byli: Adam H. Muller (1779—1829)
oraz Fridrich List (1789—1846). Przedstawiciele tego kierunku, w prze-
ciwieństwie do przedstawicieli ekonomii klasycznej, oceniali pozytywne
dziedzictwo oraz rolę społeczną elementów feudalnych oraz państwowe-
go aparatu administracyjnego monarchii pruskiej. Tak zwana starsza szko-
ła historyczna (kredyt studencki BGŻ).

Ekonomia wulgarna - co to jest i jak odnosi się do kredytów studenckich?

U całokształt procesów rynkowych, wzorem ekonomii wulgaraej/jednak
starali się, by ta analiza była głębsza i w tym celu stosowali teorię użytecz-
ności krańcowej dla wytłumaczenia popytu na dobra konsumpcyjne. Ba-
dania prowadzone przez ^przedstawicieli szkoły neoklasycznej metodami
graficznymi i matematycznymi, odpowiadały praktycznym potrzebom i za-
interesowaniom współczesnej burżuazji.

Ekonomia burżuazyjna część III

Ekonomia burżuazyjna stale zawężała celem najkonsekwentniejszej szkoły tego nurtu
holistyczne,); ,ej przedstawiciele rozwijali wartości opartą na użyteczności krańcowej (wartość dobra jest wyznaczana
przez krańcową użyteczność, jaką dobro ma dla jednostki), która była wy-
krzystywana przez ekonomistów burżuazyjnych jako narzędzie walki prze-
ciw marksowskiej teorii wartości. Szkoła lozańska (matematyczna), której
głównymi przedstawicielami byli Francuz Leon Walras (1834—1910), który
wprowadził do ekonomii na szeroką skalę metodę matematyczną i Włoch Vil-
fredo Pareto (1848—1923), sprowadzała działalność ekonomii politycznej do
badania funkcjonalnych, zależności, między wielkościomi charakteryzują-
cymi rynek i produkcję - między podażą, ceną i kosztami. Największy
wpływ ze szkół kierunku subiektywistycznego dla tzw. kredytów studenckich pko.

Charakterystyka ekonometryczna kapitalizmu kredytów studenckich.

ZSSR od którego przejęto historyczną kategorię kapitalizmu 0pierali
sie jednak na idealistycznej interpretacji formacji społecznej, którą trak.
towali jako wynik autonomicznego rozwoju postaw psychicznych, znajdu-
jących wyraz w tzw. duchu epoki; problem powstania i rozwoju kapita-
lizmu sprowadzili do powstania i rozwoju „ducha kapitalizmu". Pod wpły-
wem Marksa powstała także praca Josepha A. Schumpetera (1883—1950)
Teoria rozwoju gospodarczego (1912, tłum. pol. 1960). Na podłożu kierun-
ku historycznego powstał w Stanach Zjednoczonych instytucjonalizm,kredyt studencki
którego założycielem był Thorstein Veblen (1857—1929); był on kontynua-
torem odłamu ekonomii burżuazyjnej związanego z drobnomieszczańską
krytyką kapitalizmu. Przedstawiciele instytucjonalizmu koncentrowali się
na monograficznym opisie instytucjonalnej strony organizacji życia gospo-
darczego.

Prace amerykańskich ekonomistów.

W pracach niektórych ekonomistów i futurologów amerykańskich, spotykamy się z uznaniem, a zwłaszcza socjoltuzjanizmem) i z apologią studencki-kredyt.pl.
W próbach ratowania kapitalizmu współdziałają z ekonomistami burżu-
azy3nym1 mektórzy przywódcy prawicowych socjalistów. Wywodzą sToni
z reformatów i rewizjonistów marksizmu, którzy pojawili się w końcu
XIX w. Główni przedstawiciele rewizjonizmu to m. to.: Eduard Bernstein
(1850—1932), Karl Kautsky (1854—1038) i Rudolf Hilferding (1877—1941)
w Niemczech, Piotr Struwe (1870—1944) i Mikołaj Tuhan Baranowski
w Rosji, Leon Blum (1872—1950) we Francji, Karl Renner (1870—1950)
w Austrii,

Neoliberalizm niemiecki.

W Niemczech zachodnich rozpowszechnił się kierunek zwany neolibe-
ralizmem, reprezentowany głównie przez przedstawicieli tzw. szkoły fry-
burskiej, na czele której stał Walter Eucken (1881—1950). Podstawę ich
poglądów stanowi twierdzenie starego liberalizmu, że nieograniczone pa-
nowanie tzw. prawa wolnego rynku prowadzi do zabezpieczenia intere-
sów wszystkich grup społecznych. Lansują oni teorię tzw. socjalnej go-
spodarki rynkowej. Jednak w przeciwieństwie do kredytów studenckich pko.

Rozwój ekonometrii.

Rozwinęła się ekonometria, za pionierów którel
pn» s* Henry Moored fur. 1896) i Henry Schultza (iW-lS) ™S
nym z najcardziej znanych ekonometryków Jest Wassfly Leontief (ur
1906), ekonomista amerykański pochodzenia rosyjskiego, inicjator wpro-
wadzenia analizy nakładów i wyników produkcji. Poza Leontiefem rów-
nież: znanymiy ekonometrykami są Paul A. Samuelson, Ragnar Frisch
(ur. 1895), Jan Tinbergen (ur. 1903).