Ekonomia w krajach cywilizowanych.

Efekt w cywilizowanych krajach to
powszechniania na tlę nauki ekonomicznej Marksa i Engelsa postępo-
we wszystkich krajach. Dużą rolę w popularyzacji odegrali: Paul
!______Sue (1842—1911) we Francji, Wilhelm Liebknecht (1826—1900) i Au-
gust Bebel (1840—1913) W Niemczech, Gieorgi W. Plechanow (1856—1918)
i Władimir Iljicz Lenin (1870—1924) w Rosji, a w Polsce Ludwik Waryń-
ski (1856—1889), Tadeusz Rechniewski (1862—1916), Szymon Diksztajm (1858
—1884), pseudonim Jan Młot, autor popularnej broszurki: Kto z czego żyje,
wydanej w 1886 r., Ludwik Krzywicki (1859—1941), tłumacz I tomu Ka-
Kpitału', Róża Luksemburg (1871—1919) i Julian Marchlewski (1866—1925).
Szczególnie duże zasługi w rozpowszechnianiu i twórczym rozwoju mar-
ksizmu położył W. I. Lenin (właśc. W. J. Uljanow). Na tematy ekonomicz-
ne pisał on w okresie, gdy rnarkisizm walczył z wrogimi mu teoriami
fefourżuazyjnymi oraz z reformizmem i rewizjonizmem. Okres twórczości Le-
nina przypadł na ostatnie lata XIX stulecia i pierwsze dwudziestolecie
naszego wieku. Lenin

Kredyt studencki PKO

Kredyt studencki PKO,którego II tom wyszedł w druku w r. 1885, a ni tom w r.
1894, obydwa przygotowane do druku przez Fryderyka Engelsa; praca po-
święcona historii doktryn ekonomicznych pt. Teorie wartości dodatkowej
(IV tam Kapitału) napisana w latach 1862—1963, po raz pierwszy wydana
została w latach 1905—1910 przez Karola Kautsky'ego; wybitnym dziełem
Marksa jest również praca pt. Krytyka Programu Gotajskiego (wyd. 1891,
tłum. pol. 1948) zawierająca cenne uwagi na temat przyszłego socjalistycz-
nego sposobu produkcji, oraz jego bogata korespondencja.

Współczesna ekonomia polityczna.

Współcześnie ekonomia polityczna socjalizmu zajmuje się badaniem pra-
widłowości socjalistycznego sposobu produkcji i jego rozwoju. Dotychcza-
fr sowy jej dorobek stanowi analiza akumulacji oraz warunków tworzenia
; i podziału dochodu narodowego, rachunek efektywności inwestycji, ana-
liza warunków wzrostu gospodarczego. Jedną z podstawowych części eko4
nomii politycznej socjalizmu jest nauka o planowaniu gospodarki naro-
dowej.

Romantyzm ekonomiczny

Przyczynek do charakterystyki romantyzmu ekonomicznego
(1897 r.) oraz wielkie dzieło Rozwój kapitalizmu w Rosji (1899 r., tłum. pol.
1953). Lenin rozwinął w nich przede wszystkim marksowską teorię re-
produkcji. Natomiast kwestią agrarną zajął się w pracach: Kwestia agrar-
na a „krytycy? Marksa (1901—1907), Program agrarny socjaldemokracji
w pierwszej rewolucji rosyjskiej lat 1905—1907 (1907 r.) i Nowe dane o prawach
rozwoju kapitalizmu w rolnictwie (1914—1915). W czerwcu 1916 r. Lenin
ukończył na emigracji pracę, która stanowi jakby kontynuacje Kapitału
Marksa w postaci uogólnienia cech i prawidłowości nowego stadium kapi-
talizmu. Jest to praca Imperializm jako najwyższe stadium kapitalizmu
(wyd. 1917, tłum. pol. 1919). W dziele tym i w innych napisanych w czasie
pierwszej wojny światowej, opracował Lenin teorię imperializmu i na jej
podstawie teorię rewolucji socjalistycznej. Prace Lenina o imperalizmie
ji o ruchach narodowo-wyzwoleńczych stały się podstawą strategii rewo-
lucyjnego ruchu robotniczego o zakresie światowym. W pracy Ekonomika
i polityka w epoce dyktatury proletariatu (1919, tłum. pol. 1933, omawiał!
teoretyczne zagadnienia okresu przejściowego.

Ekonomia wulgarna - co to jest i jak odnosi się do kredytów studenckich?

U całokształt procesów rynkowych, wzorem ekonomii wulgaraej/jednak
starali się, by ta analiza była głębsza i w tym celu stosowali teorię użytecz-
ności krańcowej dla wytłumaczenia popytu na dobra konsumpcyjne. Ba-
dania prowadzone przez ^przedstawicieli szkoły neoklasycznej metodami
graficznymi i matematycznymi, odpowiadały praktycznym potrzebom i za-
interesowaniom współczesnej burżuazji.

Szkoła ekonometrii neoklasycznej.

Istnieje też pewne pokrewieństwo między szkołą neoklasyczną a szkołą
szwedzką lub sztokholmską. Do najbardziej znanych jej przedstawicieli
należą: Knut Wicksell (1851—1926), Gustav K. Cassel (1866—1945), Gunnar
Myrdal (ur. 1898), Bertil Ohlin (ur. 1899) i Erik Lundberg (ur. 1907).

Wszystkie ostatnio wymienione szkoły i kierunki mają najogólniej bio-
rąc charakter apologetyczny w stosunku do kapitalizmu. Młodsi spo-
śród wyże, wymienionych autorów tworzyli już w okresie rozwoju studenckich kredytów.

Ekonomia burżuazyjna część II

Jednym z głównych przedmiotów zainteresowania ekonomii burżuazyj-
nej stała się po II wojnie światowej; — w związku z problemami krajów
słabo rozwiniętych gospodarczo — ekonomia wzrostu. Głównymi przedsta-
wicielami tego kierunku są: Roy F. Harrod (ur. 1900^ Evsey Domar (ur.
1914), Joan Robinson.

Solidaryzm

Do kierunków reformistycznych należy solidaryzm, chrześcijanizm spo-
łeczny (szkoła katolicka i szkoła protestancka) oraz kooperatyzm (szkoła
spółdzielcza) Przedstawiciele rewizjonizmu i reformizmu zajmują stano-
wisko antyrewolucyjne, twierdząc, że istnieje możliwość przeobrażenia
kapitalizmu w drodze reform socjalnych i poprawy sytuacji kredytu studenckiego
robotników Obecnie włączyli się oni do obozu tych obrońców kaptalizmu
ODOtnlKOW.

Prace amerykańskich ekonomistów.

W pracach niektórych ekonomistów i futurologów amerykańskich, spotykamy się z uznaniem, a zwłaszcza socjoltuzjanizmem) i z apologią studencki-kredyt.pl.
W próbach ratowania kapitalizmu współdziałają z ekonomistami burżu-
azy3nym1 mektórzy przywódcy prawicowych socjalistów. Wywodzą sToni
z reformatów i rewizjonistów marksizmu, którzy pojawili się w końcu
XIX w. Główni przedstawiciele rewizjonizmu to m. to.: Eduard Bernstein
(1850—1932), Karl Kautsky (1854—1038) i Rudolf Hilferding (1877—1941)
w Niemczech, Piotr Struwe (1870—1944) i Mikołaj Tuhan Baranowski
w Rosji, Leon Blum (1872—1950) we Francji, Karl Renner (1870—1950)
w Austrii,