Szkoła ekonometrii neoklasycznej.

Istnieje też pewne pokrewieństwo między szkołą neoklasyczną a szkołą
szwedzką lub sztokholmską. Do najbardziej znanych jej przedstawicieli
należą: Knut Wicksell (1851—1926), Gustav K. Cassel (1866—1945), Gunnar
Myrdal (ur. 1898), Bertil Ohlin (ur. 1899) i Erik Lundberg (ur. 1907).

Wszystkie ostatnio wymienione szkoły i kierunki mają najogólniej bio-
rąc charakter apologetyczny w stosunku do kapitalizmu. Młodsi spo-
śród wyże, wymienionych autorów tworzyli już w okresie rozwoju studenckich kredytów.

Ekonomia burżuazyjna

Nowy etap w ekonomii burżuazyjnej stanowi dorobek Johna M. Key-
nesa (1883—1946). Jego praca Ogólna teoria zatrudnienia, procentu* i pie-
niądza (tłum. pol. 1956) dała początek współczesnemu prądowi, służące-1
mu antykryzysowej polityce krajów kapitalistycznych, określonemu jako
keynesizm., „Prawica keynesowska", która działała po drugiej wojnie
światowej w Stanach Zjednoczonych, usprawiedliwiała wydatki na zbro-
jenia potrzebą pełnego zatrudnienia. „Lewica keynesowska" (najwybit-
niejsza przedstawicielka Joan Robinson - ur. 1903) wysuwała program wcześniejszej spłaty kredytu studenckiego.

Neoliberalizm niemiecki.

W Niemczech zachodnich rozpowszechnił się kierunek zwany neolibe-
ralizmem, reprezentowany głównie przez przedstawicieli tzw. szkoły fry-
burskiej, na czele której stał Walter Eucken (1881—1950). Podstawę ich
poglądów stanowi twierdzenie starego liberalizmu, że nieograniczone pa-
nowanie tzw. prawa wolnego rynku prowadzi do zabezpieczenia intere-
sów wszystkich grup społecznych. Lansują oni teorię tzw. socjalnej go-
spodarki rynkowej. Jednak w przeciwieństwie do kredytów studenckich pko.